Een Kleine Ode Aan

Self-interpreting Animals van Charles Taylor

Vandaag de 19e post in de wekelijkse rubriek ‘Een Kleine Ode Aan’. In ongeveer 250 woorden looft een Nederlandse of Vlaamse auteur een al dan niet vergeten filosofisch pareltje.

Kleine ode aan: Charles Taylor, Self-interpreting Animals

Door: Leon de Bruin (Radboud Universiteit Nijmegen)

Ik sprak laatst met een aantal psychologen over de status van de psychologie als wetenschap. “Waarom is het zo moeilijk om fatsoenlijke voorspellingen en verklaringen te geven van menselijk gedrag?”, vroeg een van hen vertwijfeld. “Wanneer wordt de psychologie nu eindelijk eens een echte wetenschap, zoals de natuurkunde?”

Self-interpreting Animals licht een tipje van de sluier op. Charles Taylor stelt dat mensen van nature zelfinterpreterende wezens zijn, die voortdurend proberen te duiden wat hen beweegt en waarom dit van belang is. Dit proces van ‘articulatie’ is nooit ten einde – het is altijd mogelijk om bestaande interpretaties van de mens en van menselijk gedrag te bekritiseren als onvolledig, ongeschikt of onjuist. Er is geen absolute onbewistbare maatstaf die ons de definitieve interpretatie geeft van wat het betekent mens te zijn. “In an important sense, this question once opened can never be closed”, aldus Taylor.

De onbepaaldheid van ons gedrag vormt een ware nachtmerrie voor de psycholoog die denkt de mysteries van de menselijke geest voor eens en altijd te kunnen ontrafelen. Het laatste woord is namelijk nooit gezegd. Zelfs als de psychologie compleet is, dan zijn we nog niet uitgepraat over de mens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s